Kalagayan na minsan nang naranasan ng kanilang pamayanan noong taong 1575. Nang basta inilapat na lamang ang centro mula sa kanila tungo sa Poblacion (Calumpit). Sa pananaw nila, sila ay hindi inuunawa ng Simbahan. At namuo sa kanilang isipan na sila ay tuluyan nang pinababayaan.

Kasabay ng makabagong kamulatan at pagsingaw ng Himagsikan na gumagapang sa lahat ng lugar, na halos kumalat na sa kamaynilaan at maging sa lalawigan ng Bulakan. Ang mga binyagan ng Meyto at Panducot ay minsan pang nagnilay. Kung paano nila tutugunan ang makabagong hamon ng panahon,kaugnay ng pananampalataya ng kanilang pamayanan. At ang naging tugon nila, ay pakikiisa sa mga paring katolikong Pilipino na may kaisipang makabayan. Mga paring humiwalay sa pananampalatayang ginagisnan. Na handang tumugon sa kanilang mga pangkaluluwang pangangailangan at handa silang samahan sa kanilang lugar. Nakita nila na ito na ang ginintuang pagkakataon upang magkaroon ng katuparan ang kay tagal nang inaasam ng kanilang pamayanan—ang sila ay maging isang ganap na Paroquia na may paring nanahanan. Na bagama’t ang nasabing pari ay isang aglipayano, “siya ay pari at pari pa rin na matuturingan.”

Nangyari man ang paghihiwalay, nanatiling tapat at kaugnay ang apat na pamilya sa pananampalatayang kinagisnan. Ang apat na pamilyang ito ay ang dalawang pamilya Baluyot, ng pamilya Santiago at ng pamilya Torres.

Ganito ang napatala mismo sa Aklat-Pangkasaysayan ng mga Aglipayano sa Panducot:

“ Ang Panducot at Meyto ay mga nayong unang tumugon sa tawag ng pagbabago sa isang malayang pananampalataya na para sa mga Pilipino lamang. Ang unang Misa ay ginanap sa nayon ng Panducot noong ika-15 ng Disyembre taong 1904. Ang pinagdausan ng Misa ay sa dating Simbahan ng Katoliko-Romano na ang Patrona ay ang mahal na Birhen Presentacion. Dahil sa pagsasarili ay kailangan humanap sila ng lupang matitirikan na sakop ng Panducot… nagkaroon ng pagkakaisa na matayo ang isang Bahay-Dalanginan sa ngalan ng Iglesiya Filipina Independiente.”

Para sa apat na pamilya na natitiling tapat sa daloy ng pananampalatayang lumaganap na galing sa mga Apostol, ang malaking hamon ng pananagutan ay nakalantad sa kanila:

Ang pangalagaan ang Kapilya ni Birheng Presentacion sa kabuuang kahulugan nito. Ang panatiliin ang pinakadiwa at layunin ng pag-iral nito sa lahat nang panahon maging sa kanilang kaapo-apuhan at sa lahat ng mga dayuhang namamanata dito. Ang manatiling tapat sila sa kinagisnang ugnayan ng Iisang Pananampalataya. Sa iisang Binyag sa ilalim ng pangangasiwa at kapangyarihang ng Santa Iglesiya (Isa, Banal, Naglilingkod at Para sa lahat). Tunay na sila ay mistulang bantay-tanod ng Bakurang Banal at ng Kapilya ni Birheng Presentacion.

11